بی همگی

مردم شهر مثل نان شب، به قصه ، به خیال، به تصویرهای ناهوشیار نیاز دارند و جهان ناهوشیاری دور شده است. از دستمان رفته. باغ های مخفی از پشت پنجره ها و درها کوچ کرده اند، قالیچه ها نمی پرند و نقشه ها ما را فقط به جاهای معلوم می برند. به نظر می آید همه چیز معلوم است. اشیا، آدم ها، فکرها، آرزوها. رازی نیست. پشت همه درها را می دانیم و پیشاپیش می خوانیم/ نفیسه مرشد زاده

کاشان. اردیبهشت 91 /  life in a day. Harry Gregson-Williams

عزيزي پرسه زنان در اطراف كاشان بيخودي رسيده بود پاي بابافضل، ذوق كرده بود از نتيجه اين پرسه هاي بيهوده اش كه ذوق هم داشت. اولين بار اما من را عزيز ديگري آنجا برده بود، برف بود و سرما اما هوايش آفتاب داشت و نور. حالا باباافضل بيشتر از تمام حس و حالي كه  پادشاه زنگبار را كشانده بود آنجا برايم عزيز است. كراماتش را نمي دانم. اما رفاقت من و باباافضل به همان صميميتي است كه  با اين دو دوست دارم.  آدم ، هر قدر هم كه بي قرار باشد همين كه درخت هاي  آنجا خوشامدت بگويند دلت قرار مي گيرد.

نازی دل! من هم دارم بهشتی می شوم. اما زیر پایم چیزی حس نمی کنم. حالم خراب است نازنین. از مادر بودن می ترسم. می ترسم نازنین. مادرم می گوید:«مادر بودن لعنت شیرین خداست.» می گوید :«چهارتا شکم درد کشیدم ولی راضی ام.» حالا می فهمم که می گفتی مادر بودن یعنی این که یاد بگیری راضی باشی.